Een kort rokje. Een motor. Een bericht dat trilt in zijn broekzak. Terwijl Colin bij de buren pizza eet, rijdt Libby mee met een collega. Ze schrijft hem wat ze voelt: blikken, natte stof, de wetenschap dat ze bekeken wordt. Hij antwoordt te langzaam — en dan te snel. Rondom hem zitten mannen die precies begrijpen wat er gebeurt. Ze moedigen hem aan. Ze herkennen het. Ze hebben het zelf al gezien. Dit deel is lichter van toon, maar niet minder intens. Het gaat over tentoonstelling zonder aanraking, over een vrouw die speelt met zichtbaarheid en een man die ontdekt dat hij daarvan opwindt. Feestjes, terrassen, korte rokjes, zwemmen zonder bescherming: overal groeit dezelfde vraag. Hoeveel mag gezien worden voordat kijken veranderen in iets anders? De sfeer is contemporain, vrouwelijk en licht gevaarlijk. Geen schreeuwerige spanning, wel een constante, warme onderstroom van hartstocht. Als je houdt van verhalen waarin verlangen begint bij een blik — en daar bijna niet meer stopt — is dit het deel waarin alles openbaar dreigt te worden.