Godzilla Minus Zero: De bioscoopervaring die je niet mag missen

Godzilla Minus Zero is het vervolg op Takashi Yamazaki’s Godzilla Minus One (2023) en volgt Kenji Noda’s rampenbestrijdingsteam nadat ze wederom met het radioactieve monster Godzilla te maken krijgen.

Het gebeurt niet vaak dat een vervolg het origineel overtreft, maar bij Godzilla Minus Zero is dat zeker het geval. Net als in het eerste deel weet Yamazaki een originele draai aan het klassieke monster te geven, zonder het narratief van het oorspronkelijke verhaal te schaden. Iets wat Hollywood nog niet is gelukt.

Het ‘perfecte’ vervolg

Wanneer je denkt aan de ‘perfecte’ sequel komen er waarschijnlijk films als The Godfather: Part II (1974), The Dark Knight (2008) of misschien zelfs Paddington 2 (2017) in je op. En na het zien van Godzilla Minus Zero ben ik van mening dat dit meesterwerk ook in dat rijtje thuishoort.

Belangrijk bij een goed vervolg is dat het niet alleen bouwt op wat het eerste deel al heeft vastgesteld, maar ook dat het de personages waarmee het verhaal zich voortzet meer diepte geeft. Vaak is hier in het eerste deel een stuk minder tijd voor en aangezien je door middel van deel één de basisinformatie van terugkomende personages al bezit, krijg je in het tweede deel de mogelijkheid hier dieper op in te gaan. En dat doet Minus Zero als geen ander.

Dit kwam in Godzilla Minus Zero vooral naar voren bij de romantische relatie tussen Noriko en Shikishima en de werkrelatie tussen Kenji Noda en zijn rampenbestrijdingsteam. Specifiek in het geval van Noda had het eerste deel zodanig veel tijd nodig om Godzilla opnieuw te introduceren, dat er minder tijd overbleef om een goede band met Noda op te bouwen. In deel twee kennen we het monster al, wat betekent dat ze van Noda nu een waardige hoofdpersoon hebben kunnen maken.

Respect voor het monster

De film begint goed. Na de eerste vijf minuten zit je er helemaal in en vooral voor de echte kaiju-liefhebbers zitten de eerste tien minuten vol verassingen. Je merkt aan alles dat ze, in tegenstelling tot hun Amerikaanse collega’s, het monster in Japan nog altijd met respect behandelen. Het monster is niet alleen een geldmachine, maar ook een nationaal icoon. Iets wat Hollywood vaak over het hoofd ziet, wat ervoor zorgt dat het monster in Amerika zelden tot zijn recht komt.  

Dit is vooral te merken in de muziek. De film maakt gebruik van zowel een nieuwe, door Naoki Sato gecomponeerde, soundtrack, als delen van Akira Ifukube’s originele soundtrack uit 1954. Naoki Sato geeft in een interview met MMI aan wel naar Ifukube’s originele soundtrack te hebben geluisterd, maar hier absoluut geen inspiratie uit heeft gehaald. Samen met ruim veertig muzikanten componeerde hij een volledig nieuwe soundtrack om de film zo authentiek mogelijk te houden. Het idee van het toevoegen van de originele geluidsopnames uit de jaren 50 kwam van regisseur Takashi Yamazaki. De combinatie van nieuwe en oude muziek zorgde voor een epische sfeer en liet het monster overkomen als de cultuuricoon dat het is.

Nieuw verhaal, zelfde achtergrond

Net als in Godzilla Minus One (2023) en Godzilla (1954) speelt de Tweede Wereldoorlog, en vooral hoe deze tot zijn eind kwam, een grote rol. Zonder de atoomaanslagen die eind jaren 40 in Japan plaatsvonden had de reusachtige kaiju nooit bestaan en ik blijf mij verbazen over hoe het Yamazaki telkens weer lukt deze verschrikkelijke gebeurtenissen op een nieuwe manier aan de film toe te voegen. Dit zorgt ervoor dat zijn Godzilla-films meer te bieden hebben dan de gemiddelde monsterfilm en dat de personages als echte mensen aanvoelen, in plaats van paspoppen.

Iets wat minder vaak in Japanse Godzilla-films voorkomt is het Amerikaanse leger. Toen de eerste paar Godzilla-films in de jaren 50 uitkwamen zat de oorlog er nog maar net op, dit zorgde ervoor dat de filmmakers geen onnodige spanning op de relatie tussen de twee landen wilden opstoken, dus hielden ze hun handen ervan af. Nu, ruim zeventig jaar later, is dat een minder groot probleem.

Het is moeilijk de Amerikanen de schurken te noemen in deze Godzilla-vertolking, maar ze zijn ook zeker niet de helden. Yamazaki probeert duidelijk te maken dat hulp van het Amerikaanse leger alleen kwam wanneer dit hen het beste uitkwam en dat het Japanse volk anno 1949 de Amerikanen nog altijd verafschuwde.

Het acteerwerk

Ik vind het lastig acteurs te beoordelen wanneer ze in een taal praten die ik zelf niet spreek. Ik kan de uitspraak, timing en voordracht namelijk moeilijk bekritiseren wanneer ik niet weet hoe er in een bepaalde cultuur wordt gesproken.

Wat ik wel kan bekritiseren zijn de Amerikaanse acteurs in de film. Het viel mij op dat ze anders acteerden dan dat ik gewend ben. Dit kan komen door de cultuurbarrière. In Japan uiten mensen hun emoties uiteraard niet exact hetzelfde als dat ze dat in Amerika of Europa doen, wat kan botsen met de directie van de Japanse regisseur. Een andere reden kan zijn dat ze de Amerikanen expres bekritiseerde en ze hierom geacteerd over lieten komen. Het pakte mij echter niet en haalde mij uit de film.

Conclusie

Godzilla Minus Zero bouwt niet alleen door op het eerste deel, maar introduceert ook nieuwe, interessante personages en ideeën waardoor de film met kop en schouders boven de gemiddelde monsterthriller uitsteekt. De film wisselt emotionele karakterstudies af met epische kaiju-gevechten wat er samen met de fantastische soundtrack voor zorgt dat je met kippenvel de bioscoopzaal verlaat.

Probeer je vooral over de buitenlandse taal heen te zetten, want als je dit niet doet loop je een onwijze bioscoopervaring mis.