Primetime: De Chris Hansen... biopic?

Al vanaf 2004 reist presentator Chris Hansen stad en land af met als doel de kindermisbruikers van Amerika de stuipen op het lijf te jagen. Sinds zijn eerste lokoperatie in het programma To Catch A Predator (2004) heeft de inmiddels 67-jarige televisiepresentator ruim 500 verschillende pedofielen voor de camera gebracht en hij is nog altijd niet van plan hiermee te stoppen.

Primetime legt het begin van Chris Hansens opmerkelijke carrière onder de loep en dat doet regisseur Lance Oppenheim op een wel heel artistieke manier.

Waarom Chris Hansen?

Het is lastig om ‘Primetime’ als biopic te omschrijven. Niet alleen vanwege de creatieve vrijheid waarmee Lance Oppenheim het verhaal vertelt, maar ook omdat ik het idee heb dat ik met het woord ‘biopic’ de film tekortdoe. Al vanaf de eerste scène wordt het duidelijk dat de regisseur meer dan alleen het verhaal van de NBC-presentator probeert te vertellen. En dit is dan ook helemaal niet waar de film over gaat.

Het was nooit Lance Oppenheims bedoeling om een biopic te maken. Het verhaal van To Catch A Predator (2004) dient meer als voertuig voor onderwerpen als obsessie binnen het medialandschap en het ‘bestrijden’ van misdaad met een eigen agenda. Het semi-waargebeurde verhaal van Chris Hansen en zijn team vat deze onderwerpen zodanig goed samen dat de film zichzelf al had geschreven. Zo omschrijven de makers de film als een ‘koortsdroom’ en geven ze aan geen interesse te hebben in de realiteit, maar meer in sub tekst en artistieke vrijheid.

Y2K

Primetime brengt je 106 minuten lang terug naar de jaren nul. Hoewel de film de realiteit nogal links laat liggen, weten ze het tijdperk wel op een realistische manier na te bootsen. En dit komt vooral door hun oog voor detail. Van de kleding die de extra’s dragen tot de tv-programma’s die in de film worden besproken: alles schreeuwt Y2K.

Ook visueel neemt de film je mee naar het iconische tijdperk. Zo gebruikte cinematograaf David Bolen 12 verschillende camera’s om de grauwe en ietswat duistere uitstraling van de klassieke lokoperaties te weerspiegelen.

Een horrorfilm verkleed als drama

Er gaan geruchten rond dat primetime een Dracula-adaptie is. En hoewel ik dit zelf niet zo heb ervaren, snap ik de vergelijkingen. Net als in Bram Stokers iconische roman lokt Chris Hansen nietsvermoedende ‘slachtoffers’ naar zijn thuisbasis, waar hij ze vervolgens te grazen neemt. Daarnaast heeft het logo ook wat weg van een vampierenfilm en is de eerste opkomst van Robert Pattison in de film een duidelijke hommage naar Dracula (1931).

Maar hetgeen dat mij het meest liet denken dat ik naar een horrorfilm zat te kijken, was de soundtrack. Ari Balouzians nummer ‘Primetime’ klinkt als een combinatie van de Jaws (1976) themesong en dat van verschillende jaren 50 monsterfilms, waardoor de film nog langere tijd in mijn hoofd rond is blijven spoken.

Wat vond Chris Hansen van de film?

Chris Hansen had gemixte gevoelens bij de film. Hij voelde zich in eerste instantie vereerd dat een acteur als Robert Pattison hem zou spelen, maar dit gevoel veranderde snel toen de studio hem vroeg de film te promoten. Chris Hansen kwam er pas nadat de film al helemaal was gemaakt achter dat de film over hem zou gaan, waardoor hij er eigenlijk niks mee te maken wilde hebben. Hij sloeg daarom ook het aanbod af en besloot de film samen met het grote publiek te kijken.

Chris Hansen vindt het belangrijk dat het publiek begrijpt dat dit geen biopic is. Hij noemt de film ‘fictie’ en was het niet eens met hoe ze zijn naam hebben gebruikt. Vooral de scènes waarin hij zijn personeel minder respectvol benadert en waarin hij zijn kinderen verwaarloost, lieten een nare nasmaak bij hem achter.

Conclusie

Primetime verandert een waargebeurd verhaal in een fictief spektakel met als doel het medialandschap waarin wij ons bevinden te bekritiseren. Dit zal veel mensen afschrikken, maar pakte mij enorm. Ik heb zelf een langere tijd bij het journaal gewerkt en merk toch dat ik het met veel situaties die Primetime bekritiseert eens was. Daarnaast ben ik al langere tijd fan van To Catch A Predator (2004) en wist ik dus al waar het verhaal heen ging, wat het alleen maar boeiender maakte.

Toch weet ik niet hoe de film het bij het grote publiek zal doen. Het is een visueel spektakel waar je echt aan moet wennen en dit is voor veel casual kijkers toch lastig. Vooral met zo een heftig onderwerp.

Toch raad ik iedereen aan de film te kijken. Het is een ware tijdmachine die je terugbrengt naar de jaren nul, en gebaseerd op films als Scary Movie (2026) en Jackass: Best And Last (2026) spreekt dat de gemiddelde bioscoopganger nog altijd erg aan.