Maximinus Thrax - De ijzeren kroon: een historische roman

Ik herinner me de geur van de vochtige aarde alsof ik die gisteren nog in mijn handen had gehouden. Zwarte, zware kluiten die aan mijn vingers kleefden terwijl ik met mijn vader op het land werkte. Toen was ik nog geen Maximinus, de keizer, maar Gaius, de zoon van een gewone man, geboren ergens tussen de ruige heuvels van Thracië en de eindeloze vlakten van Moesië. De zon brandde op mijn huid en de wind voerde het geluid van de Donau mee, alsof hij me, zelfs als kind, verhalen fluisterde over verre landen en grootse daden. Mijn vader was een man van weinig woorden, maar met sterke handen. Hij had nooit veel op met de Romeinse heren die over ons land heersten, maar hij was wijs genoeg om hun taal te leren, hun munten te accepteren en hun wetten te respecteren – tenminste zolang ze ons niet al te veel last bezorgden. Mijn moeder, een vrouw met donkere ogen en een trotse tred, vertelde me vaak dat we het bloed van vele volkeren in ons droegen: Thraciërs, Romeinen, misschien zelfs barbaren uit het Oosten. Ik weet niet hoeveel daarvan waar is. Mensen praten veel als ze een man zoals ik zien – lang, breedgeschouderd, met handen die een ploeg net zo stevig kunnen vasthouden als een zwaard.