Het Jubileumdiner

Wanneer privékok Miriam een contract van zes maanden aanneemt op een afgelegen landgoed in Maine, verwacht ze rust, stilte en het simpele werk van koken voor één persoon. Wat ze aantreft, is een keuken die nog steeds van iemand anders is.
Elk etiket op een pot, elke koperen pan, elke pagina in de rij handgeschreven notitieboekjes op de plank boven het fornuis – alles draagt de zorgvuldige hand van Constance, de overleden vrouw van de eigenaar. Een vrouw wier aanwezigheid voortleeft in de half uitgewiste krijtmenu's op de keukenmuur, in een kruidentuin vol geneeskrachtige kruiden en dodelijke nachtschade, en in een afgesloten lade waarvan niemand de inhoud wil verklaren.
Edgar Lorne is nauwkeurig, hoffelijk en uiterst terughoudend. Hij zegt weinig, merkt alles op en spreekt over zijn overleden vrouw in een verleden tijd die zo vanzelfsprekend is dat het onrustwekkend is. Terwijl Miriam zich aanpast aan het ritme van het huis – het pad langs de klif boven de Atlantische Oceaan, de behoedzame stilte van de huishoudster, de typemachine die boven haar hoofd aan- en uitgaat – begint ze te begrijpen dat ze niet is aangenomen om te koken.