Manuel García vangt het moment waarop spanning zich niet langer laat dragen en het lichaam zelf een uitweg zoekt. Een jonge man, net klaar met een zware examensessie, stapt een massagesalon binnen in de hoop op ontspanning. Wat begint als een routinehandeling verandert langzaam in iets anders: een onverwachte ontmoeting die zijn zenuwen niet alleen kalmeert, maar hem ook openbreekt voor een verlangen dat hij nog niet onder woorden had gebracht. Het titelverhaal is het meest onvergetelijke van de bundel omdat het de overgang vastlegt van nervositeit naar volledige overgave. De handen die eerst alleen spieren losmaken, worden al snel iets intiemers; een aanwezigheid die hij eerst niet ziet, maar die hem toch vindt. De herwerkte passage: hij ligt ontspannen, voelt de warmte die zich in hem oplost, en merkt pas later dat de stilte is gebroken door een man die hem niet vraagt, maar eenvoudig neemt – zacht, zeker, alsof dit al lang was voorbereid. Later belt hij, nog steeds trillend van wat er is gebeurd, en hoort de stem die hem al “zijn vrouw” noemt. García schrijft hier over mannelijke erotiek die begint bij toeval en eindigt bij een stille, hardnekkige binding. Een verhaal dat blijft nazinderen, lang nadat de laatste bladzijde is omgeslagen.