De sage van Gunnar en Sigrun: een Vikingroman

De uitgestrekte zee strekte zich eindeloos uit, terwijl de zilte zeelucht de horizon verzwolg. Een sterke wind dreef de Vikingschepen met dreigende snelheid voort, hun gebeeldhouwde boegen staarden onverschrokken in de woelende golven. Hier, te midden van de razende zee, begon een verhaal dat alle regels en wetten van het Vikingtijdperk zou tarten. Sigrun, de dochter van een gerespecteerde jarl, was adembenemend mooi. Ze had lang, goudblond haar dat in de zon glansde als vloeibaar goud, en ogen zo diep als de helderste meren van Noorwegen. Maar nu, in de klauwen van de Vikingen, flikkerde een uitdrukking van verzet en angst over haar stralende gezicht. Gevangen aan boord van het trotse oorlogsschip dat haar beulen 'Drakenhart' noemden, staarde ze in de diepblauwe ogen van de Vikingkapitein die voor haar stond. Gunnar de Dappere was een man van imposante gestalte en ontembare woestheid. Zijn gespierde armen getuigden van talloze veldslagen en zijn hoekige gelaatstrekken leken even onverzettelijk als het ruige terrein van zijn thuisland. Hij heerste oppermachtig op zijn schip, zijn aanwezigheid alomtegenwoordig en moeilijk te negeren. Geen spoor van verbazing verscheen op zijn gezicht toen Sigruns trotse blik de zijne ontmoette. 'Je bent dapper voor een gevangene,' merkte hij op, zijn diepe, ruwe stem klonk als een donderslag in de verte. Sigrun hief haar kin op, haar ogen fonkelden strijdlustig. "Moed is alles wat me rest nu eer en vrijheid me zijn afgenomen."