De ontmoeting met de motorrijders

Soms is vluchten het enige wat rest. Manuel García kent die onrust: een man die de stad, het werk en de zware lucht van zijn huwelijk achterlaat, de motor als een duikende valk de Apennijnen in. Bij Rimini, onder een eenzame vijgenboom, vindt hij geen stel van middelbare leeftijd, maar Walter. Een verlegen professor uit Triëst, op de drempel van een huwelijk, met een oude Guzzi en een tent die naar verloren jeugd ruikt. Dit titelverhaal blijft hangen omdat het verlangen hier niet als storm binnenkomt, maar als een langzame verschuiving van schaduw. Twee mannen die denken dat ze alleen een pauze zoeken, ontdekken in de hitte van de middag iets wat jarenlang onder de oppervlakte sliep. De herwerkte passage: de bries van de Adriatische Zee, de geur van gegrild vlees, het rode puntje van een sigaret in het donker. Dan de tent, de wijn, de nabijheid die opeens een eigen gewicht krijgt. Wat volgt is geen bekentenis, maar een stille overgave aan een lichaam dat men niet had durven zoeken. García laat zien hoe mannelijke intimiteit soms begint waar de woorden ophouden.