De nieuwsgierige arts

García begint vaak waar een man denkt dat hij alleen maar pijn heeft. Een rug. Een heupzenuw. Een behandeling die langer duurt dan afgesproken. Onder die klinische rust schuift iets anders: de ontdekking dat het lichaam meer onthoudt dan het hoofd wil toegeven. Zijn proza blijft dicht op de huid, nooit schreeuwerig, wel hardnekkig. In het titelverhaal stuurt die nieuwsgierigheid alles. Dokter Becker, stevig, grijs aan de slapen, legt handen op een nek alsof hij een kaart leest. De patiënt ontwaakt met een erectie die hij niet kan verklaren, en later met een branden dat geen zalf helemaal wegneemt. Wekenlang keert hij terug. Niet alleen voor zijn rug. Voor de vraag wat die handen precies hebben wakker gemaakt, en of hij dat zelf nog kan oproepen als niemand kijkt. Op een lenteavond in het Tiergarten hoort hij bekende stemmen tussen de bomen. Twee collega’s, naakt, in een houding die geen uitleg nodig heeft. Hij blijft staan. Zijn trainingspak verraadt hem eerder dan zijn mond. Nieuwsgierigheid is zelden onschuldig, en nog zelden te stoppen als ze eenmaal een naam heeft.