Eliza Bell kan een requisitieofficier het hoofd bieden, om drie uur 's nachts een veulen ter wereld helpen en een door oorlog kaalgeplukt landgoed runnen zonder ook maar één keer haar stem te verheffen. Maar wat ze, met geen mogelijkheid, kan: een man vertellen wat ze voelt. Wanneer haar vader naar België vertrekt, blijft Eliza achter met de leiding over Belle Haven, het cavaleriefoklandgoed van de familie. Het leger heeft bijna alles meegenomen. Wat rest is een handvol drachtige fokmerries, een fokprogramma zonder hengsten en een verantwoordelijkheid die de meeste volwassenen zou breken—laat staan een meisje van achttien. Dan loopt er een gewonde luitenant het hek door, met een blinde hengst en nergens anders om heen te gaan. David Llewellyn is stil, bekwaam en volstrekt ongeschikt—de zoon van een Welshe boer zonder geld, met een slechte arm en de koppige overtuiging dat het paard dat zijn leven heeft gered, naar huis hoort. Hij vraagt geen toestemming om te blijven. Hij blijft gewoon—en dat blijven haalt haar uit evenwicht. Want Eliza werd als baby achtergelaten op de drempel van een kerk, en de les die in haar botten werd geschreven nog vóór ze kon praten is deze: iedereen gaat weg. Iemand nodig hebben is vragen om pijn. En de muren die ze achttien jaar lang heeft gebouwd, zijn niet opgewassen tegen een man die met zijn hele lichaam luistert en nooit probeert te nemen wat niet wordt aangeboden. De merries blijven veulenen. Het leger blijft nemen. En de man op wie ze verliefd wordt, is één bevel verwijderd van het moment waarop hij haar leven weer uitloopt.