Bruiden op de Vlucht 3 - De Weerspannige Bruid van de Laird

Aidan MacAndrew kwam te laat op de bruiloft van zijn eigen neef. Had hij het op tijd geweten, dan had hij er misschien een stokje voor gestoken — de bruid kende hij niet, maar Donal kende hij wel, wiens eigen huishoudster geen vrouw onder de vijftig aanneemt. Ter wille van de familie hield hij zijn mond, tot de dominee de bruid vroeg of zij deze man wilde nemen. De bruid zei nee. Emily Mortlake had niet verder gedacht dan dat ene nee. En zeker niet verwacht dat de laird zelf haar een uitweg zou bieden. Een dienstbodejurk, een boot naar het noorden en een betrekking als huishoudster op een half vervallen kasteel op Raasay, waar niemand een gevluchte Engelse erfgename zou zoeken. Het bevalt haar beter dan ze ooit had verwacht. De laird brengt zijn dagen buiten door bij zijn pachters, wat ze onbegrijpelijk vindt bij een man van zijn stand — en steeds moeilijker om niet te bewonderen. Dan staat haar stiefvader voor de deur met een politieman naast zich, en hoort Emily hoe Aidan zegt dat zij zijn vrouw is — en hoort ze zichzelf, aan wie nog nooit iemand heeft gevraagd wat zij wilde, instemmen. In Schotland is dat een rechtsgeldig huwelijk. Twee mensen die het zeggen, waar twee getuigen bij zijn. Een gelukkig huwelijk? Dat zal wat meer voeten in de aarde hebben. Een tedere Regency-romance in de Highlands — een bruid die weigerde, een huwelijk dat niemand van plan was, en een half vervallen kasteel op de Hebriden. Onschuldig van begin tot eind.