Whalefall Review

Whalefall volgt een jongen genaamd Jay, die na het overlijden van zijn vader nog één laatste keer de zee in duikt om te bewijzen dat hij wel degelijk kan duiken. Jammer genoeg loopt alles in de soep wanneer hij opgeslokt wordt door een potvis en vervolgens één uur de tijd heeft om uit het dier te ontsnappen.

Whalefall is gebaseerd op het gelijknamige boek van auteur Daniel Kraus, maar dit is niet het eerste boek waarin dit concept wordt toegepast. Disneyfans kennen het waarschijnlijk al van Pinokkio, waarin Geppetto ook door een potvis opgegeten wordt.

Ook als je de Bijbel hebt gelezen, is dit verhaal je niet onbekend. In het Oude Testament wordt Jona (of Yunus in de Koran) opgegeten door een enorme vis wanneer hij weigert zijn vijanden te waarschuwen. En hoewel het niet zeker is om wat voor vis het gaat, wordt het dier in de volksmond vaak als walvis omschreven.

Toch wisten schrijver Daniel Kraus en regisseur Brian Duffield, bekend van The Babysitter (2017) en Cocaine Bear (2023), een creatieve kijk op deze eeuwenoude, penibele situatie te geven.

Zo vader, zo zoon

Na het overlijden van zijn vader krijgt Jay te merken dat zijn zussen moeite hebben met het feit dat ze zonder open kist afscheid van hem hebben moeten nemen. Jays vader, Mitt, pleegde namelijk zelfmoord door in zee te springen terwijl hij aan longkanker leed, aangezien hij liever in het water stierf dan in een ziekenhuisbed.

De relatie tussen Jay en Mitt lag ingewikkeld. Mitt was een strenge vader, waardoor Jay het idee kreeg dat hij niets goed kon doen en als kers op de taart besloot Mitt tegen het einde van zijn leven overmatig te drinken, wat de relatie tussen de twee voorgoed sloopte.

Ondanks dit alles besluit Jay zijn zussen een plezier te doen en duikt hij onder water in de hoop het lichaam van zijn vader op te kunnen sporen. Hij doet dit echter niet alleen voor zijn zussen, maar ook voor zichzelf. Hoewel hij zijn vader niet altijd even graag mocht, vindt hij het lastig de situatie een plek te geven, dus probeert hij zichzelf hiermee tegenover zijn overleden vader te bewijzen.

Gelukkig komen de strenge lessen van zijn vader goed van pas wanneer de potvis hem opslokt. Terugdenkend aan de befaamde duiklessen komt hij op allerlei manieren om zichzelf in leven te houden. Alsof zijn vader als een engel op zijn schouder met hem meekijkt.

Visueel pakkend

Veel regisseurs hebben aangegeven het lastig te vinden om licht realistisch over te laten komen in hun films. Zo vertelde Quentin Tarantino over hoe hij moeite had met de saaie ziekenhuisbelichting tijdens het regisseren van de ER (1994) aflevering ‘Motherhood’ en nam David Fincher samen met acteur Leonardo DiCaprio de short ‘The Match’ op tijdens het testen van zijn nieuwe RED-camera, aangezien dit te ingewikkeld zou zijn tijdens de productie zelf.

Dit is dan ook de reden dat ik de belichting in Whalefall extreem apprecieerde. Walvissen staan niet per se bekend om hun behaaglijke, sfeervolle ingewanden dus vroeg ik mij na het zien van de trailer meteen af hoe ze dit zouden aanpakken. En tot mijn verbazing was de oplossing die de makers hiervoor hebben bedacht dan ook hét visuele spektakelstuk van de film.

Door middel van kunstmatige belichting wisten de filmmakers onderscheid te maken tussen in welk deel van het dier Jay zich bevond. Zo gaven de ‘veilige’ ruimtes een lichtblauwe gloed af en de gevaarlijke ruimtes rood. Dit was ook te zien aan de voorwerpen die hij gebruikte om te ontsnappen en aan de kleur van de dieren waarmee hij het verteringstelsel van de potvis deelde. Iets wat de film niet hardop zegt, maar wel degelijk insinueert.

Oscarwaardige vertolking

In ‘The A24 Podcast’, gaf Skyler Gisondo aan het script voor Whalefall afgewezen te hebben omdat hij dacht de rol niet aan te kunnen. Ook gaf hij aan dat het hem niks verbaasde dat de rol uiteindelijk bij Austin Abrams terecht kwam, omdat hij er zeker van was dat zijn goede vriend de rol wél aan zou kunnen. En hij had geen ongelijk. Er zijn weinig acteurs in zijn leeftijdscategorie die een twee uur durende film op hun schouders kunnen dragen zoals Austin Abrams dit doet. Het was al te zien in Resident Evil (2026) en hij bewees het in deze film opnieuw.

Ook Josh Brolin was overtuigend als de strenge vader van Jay. De 58-jarige acteur lijkt niet van plan te zijn om te stoppen en laat met dit soort films zien dat Hollywood nog lang niet zonder hem kan.

Ongelukkige ontknoping

Jammer genoeg verloor de film zijn momentum in de derde akte. Hoewel een speelduur van 106 minuten niet te lang en niet te kort is, had de film moeite met de afsluiting. Zo hadden ze te veel tijd nodig aan het begin van het einde, wat de slotscènes afgeraffeld liet overkomen. Een klein probleem dat de film toch aardig aantast. Hoewel het einde er alsnog visueel adembenemend uitzag, zorgde het voor een nare nasmaak.

Conclusie

Whalefall heeft een duidelijk verhaal dat makkelijk te volgen is. De film gaat verder dan de gemiddelde survivalthriller en laat een interessante vader-zoonrelatie zien. Het acteerwerk en de visuele keuzes die de film maakt zorgen voor een onvergetelijke bioscoopervaring. Jammer genoeg verliest de film zijn grip op de pacing richting het einde, wat de vermakelijkheid van de film in zijn geheel schaadt.

Ik raad deze film aan iedere survivalliefhebber aan en ben benieuwd naar wat Austin Abrams nog meer in petto heeft.