Wild Horse Nine Review

Nadat CIA-agent Chris door begint te krijgen dat hij het einde van zijn leven heeft bereikt verzoekt hij zijn collega en beste vriend, Lee er een einde aan te breien. En alsof dit verzoek nog niet lastig genoeg is moet dit ook nog eens op het afgelegen Paaseiland, ook wel bekend als Rapa Nui, gebeuren. Wild Horse Nine is de nieuwste film van Martin McDonagh en stelt wederom niet teleur, maar hoe origineel is deze aparte zwarte komedie?

Origineel, of juist niet?

Aan de ene kant brengt deze film zodanig veel originaliteit met zich mee dat het lastig is deze hierop te bekritiseren. Niet alleen de dynamiek tussen de hoofdpersonen en bijpersonen, maar ook de locatie en het tijdperk waarin het verhaal zich afspeelt maken het zo dat je deze film maar lastig in een hokje kunt plaatsen.

Aan de andere kant zijn de gelijkenissen tussen het verhaal van In Bruges (2008) en Wild Horse Nine moeilijk te negeren. Net als in zijn eerdere misdaad/thriller volgt Wild Horse Nine twee collega’s die gedurende de film op een vrijwel onbekende locatie terechtkomen en zichzelf hier maar moeten zien te vermaken. Daarnaast gaan beide films over de dood en hoe men hier mee omgaat.

Ik denk dan ook dat deze film vermakelijker is wanneer je In Bruges (2008) nog niet hebt gezien en ik vind het apart dat Martin McDonagh na films als Three Billboards Outside of Ebbing, Missouri (2017) en Banshees of Inisherin (2022) wederom terugkeert naar zijn oude formule.

Land in zicht

Mocht het ooit gebeuren dat Martin McDonagh en DOP Ben Davis een reclame schieten voor één van onze Waddeneilanden, dan zal het mij niets verbazen als dit tot een overschot aan touristen zou leiden.

Net als in Banshees of Inisherin (2022) weten de twee getalenteerde filmmakers het eiland waar de film zich afspeelt er wederom prachtig op te zetten. In de film maakt het personage Lee, gespeeld door Sam Rockwell een homevideo van hun reis. Deze beelden, gecombineerd met het werk van Ben Davis laten het Paaseiland van meerdere kanten zien en zorgen ervoor dat de pracht van deze best wel bijzondere filmlocatie niet verloren gaat.

Een acteur in de herfst van zijn leven

Van de acteurs speelde vooral John Malkovich de sterren uit de hemel als CIA-agent Chris. Chris is een al wat oudere agent die door de gevolgen van kanker het einde van zijn leven alsmaar dichterbij ziet komen. Tijdens de film denkt hij terug aan de ‘fouten’ die hij in zijn carrière als CIA-agent heeft gemaakt en John Malkovich weet dit op een erg kwetsbare manier over te brengen.

De inmiddels 72-jarige acteur heeft al aardig wat titels onder zijn riem, maar dit is de rol die mij het meest raakt. Iets in zijn ogen deed mij denken dat zowel Chris als John Malkovich doorkregen dat de dood eraan zat te komen. En dit versterkte de emotionelere scènes enorm.

Hoewel acteurs uiteraard ‘acteren’ wordt er in interviews vaker gezegd dat wanneer je acteert je toch een stukje van het personage in je opneemt. En hoewel ik zelf maar weinig voor de camera heb gestaan kan ik me voorstellen dat dit toch mentaal erg zwaar kan zijn wanneer een personage zodanig dichtbij komt dat je dezelfde angsten begint te delen. Ik vergeleek de film zojuist met In Bruges (2008) en hoewel ik In Bruges nog altijd hoger heb zitten geef ik de prijs voor beste mannelijke hoofdrol toch echt aan Wild Horse Nine. Beide personages worstelen met de dood, maar de leeftijd van John Malkovich gecombineerd met zijn jarenlange ervaring geeft het personage van Chris een extra laag die je maar weinig in film, en met name zwarte komedies, terugziet. Ik hoop dan ook dat dit niet de laatste keer is dat we de acteur op het witte doek zien verschijnen.

Conclusie

In mijn optiek levert Martin McDonagh wederom uitstekend werk. De film weet, door middel van geniaal acteerwerk en een briljante DOP, een goed balans te vinden tussen humor en drama. Toch had ik deze film graag willen zien voordat ik bekend was met zijn eerdere films. De Ierse regisseur recyclede delen van zijn werk, maar wist dit wel op een erg charmante manier te doen.