In 1942 verkoos de Amerikaanse overheid St. Louis, MO als een verwerkingscentrum voor uranium, gebruikt voor de eerste atoombommen. Het radioactieve afval van dit verwerkingscentrum werd uiteindelijk gestort op de vuilstortplaats van West Lake in North St. Louis County. Tot voor kort waren een groot aantal burgers die in de buurt van deze vuilstortplaats wonen, niet op de hoogte van het feit dat het afval een tikkende tijdbom was geworden. Deze film, geregisseerd door Rebecca Cammisa, een Academy Award(R) genomineerde filmmaker, is een verhaal over milieurechtvaardigheid en over de mobilisatie van twee gemeenschappen voor het verkrijgen van antwoorden en mogelijke oplossingen.