Nate Hargrove is mijn beste vriend.
Hij weet nog precies elk rampzalig vriendje dat ik ooit heb gehad, hij komt elke kerst naar huis, welke professionele hockeyclub zijn agenda op dat moment ook in bezit heeft, en hij flirt constant met me.
Dat betekent helemaal niets. Die man flirt met het meubilair.
Maar nadat mijn laatste kerstbreuk vorig jaar dorpsfolklore werd, heb ik daten, seks en mannen een jaar lang afgezworen. Ik hield mezelf voor dat ik maar één kerst hoefde te overleven om de vloek te verbreken en te bewijzen dat ik de feestdagen zonder romantische vernedering doorkom.
En dan noemt Nate me zijn vriendin op het gala van Mistletoe Resort.
Voordat ik hem kan corrigeren, kust hij me.
Nu viert de helft van het dorp feest, wacht de andere helft tot hij me dumpt, en willen de sponsoren van het resort Chilmores eigen hockeyheld en zijn jeugdliefde bij elk kerstevenement dat ze maar kunnen verzinnen.
Dus sluiten Nate en ik een deal.
We doen alsof we een koppel zijn tot kerst voorbij is.
Dat zou een makkie moeten zijn. We weten al alles van elkaar.
Behalve dan dat ik niet weet hoe goed zijn handen om me heen voelen.
Ik weet niet waarom die zelfverzekerde hockeyer, die met talloze prachtige vrouwen heeft gedate, elke keer dat ik mijn kleren uittrek klaar lijkt om zijn zelfbeheersing te verliezen.
En ik weet al helemaal niet wat ik moet doen als Nate aanbiedt om mijn jaar lange seksdroogte te beëindigen, zonder enige verwachtingen.
Al snel kussen we zonder publiek, gaan we met elkaar naar bed zonder ook maar één verstandige regel, en ontdekken we dat we verontrustend goed zijn in samen zijn.
Maar Nates NHL-carrière heeft hem altijd bij me weggehaald.
Word ik dus simpelweg het volgende dat hij achterlaat?