Deze poëziebundel heb ik geschreven vanuit de diepte. Vanuit periodes waarin het leven zwaar woog, waarin verlies, rouw en eenzaamheid mijn werkelijkheid waren en mezelf kwijtraken geen beeldspraak meer was, maar dagelijkse realiteit. Ik schreef omdat zwijgen geen optie meer was. Omdat schrijven de enige manier werd om niet te verdwijnen. De gedichten zijn rauw, confronterend en ongefilterd. Ze komen uit diepe dalen, van de bodem van de put. Ik schrijf over pijn, innerlijke strijd, gemis en het gevecht met mezelf. Over momenten waarop blijven te veel kostte en vertrekken geen uitweg bood. Ik heb niets mooier gemaakt dan het was. Deze teksten dragen het gewicht van hoe het toen voelde. Maar dit is niet alleen een verhaal van vallen. Ik ben daar zelf uitgekropen. Met schaafwonden, twijfel en angst. En onderweg vond ik iets wat ik niet meer durfde te verwachten: liefde, rust en geluk. Waar eerst leegte zat, kwam ruimte. Waar overleven centraal stond, kwam leven. Het donker is er soms nog. Maar ik weet nu dat het mij niet meer zal breken. NOOIT MEER!