Max Havelaar, of de koffieveilingen der Nederlandsche Handel-Maatschappij (1860) ontleedt in een scherpzinnige raamvertelling de koloniale uitbuiting op Java binnen de negentiende-eeuwse context. Via Droogstoppel, Stern en Havelaar ontstaat een polyfone structuur die satire, pamflet en roman verweeft. De episode Saïdjah en Adinda en de vlammende slotrede verenigen pathos en aanklacht; realisme wordt ondermijnd door ironische, zelfreflexieve ingrepen. Multatuli, pseudoniem van Eduard Douwes Dekker, baseerde zich op zijn jaren als assistent-resident in Lebak, waar hij tevergeefs streed tegen corruptie en dwangarbeid. Zijn conflict met het koloniale bestuur en voortijdig vertrek voedden verontwaardiging en bewijsdrang; de schuilnaam ('ik heb veel gedragen') markeert die ethiek. Administratieve kennis en lokale ervaring verlenen het relaas uitzonderlijk gezag. Aanbevolen voor lezers van geschiedenis en wereldliteratuur: Max Havelaar is tegelijk esthetisch vernieuwend en politiek urgent. De combinatie van archiefachtige precisie, satire en ontroering dwingt tot reflectie op bestuur, medeplichtigheid en taal. Wie koloniale erfenissen wil begrijpen, vindt hier een meeslepende roman én analytisch instrument dat zijn relevantie onverminderd heeft behouden. Quickie Classics vat tijdloze werken nauwkeurig samen, behoudt de stem van de auteur en houdt de proza helder, snel en goed leesbaar – gedistilleerd, nooit verdund. Extra's van de verrijkte editie: Inleiding · Samenvatting · Historische context · Korte analyse · 4 reflectievragen · Redactionele voetnoten.