Langs lijnen van geleidelijkheid volgt de gescheiden Cornélie de Retz van Loo, die in Rome en Florence haar zelfstandigheid zoekt en de schilder Duco van der Staal ontmoet. Couperus schrijft een fijnzinnig psychologisch verhaal over emancipatie, liefde en artistieke vorming, waarin verandering nauwelijks zichtbaar maar onverbiddelijk voortschrijdt. Impressionistische scènes van licht, musea en ruïnes spiegelen de druk van Haagse conventies; de titel verwoordt een fin‑de‑siècle poëtica van evolutionaire, niet‑catastrofale ontwikkeling. Louis Couperus (1863–1923), kosmopolitisch Hagenaar, schreef de roman na langdurige verblijven in Italië. Zijn kennis van klassieke kunst en zijn journalistieke reisstukken voeden de topografie en de museumscènes. Geïnteresseerd in fatalisme, theosofie en Darwinistische metafoorvorming, verschoof hij na Eline Vere zijn aandacht naar de langzame wording van het zelf; zo wordt Cornélie's emancipatiekroniek ook een esthetisch experiment in nuance, afstand en muzikaliteit van de zin. Aanbevolen voor lezers die psychologisch realisme en cultuurgeschiedenis verkiezen boven plotgeweld: dit is een sleutelwerk in het Nederlandse fin de siècle. De beheerste compositie, de doorlichtende motieven en de Italiaanse setting geven een zeldzame helderheid aan de vraag hoe mensen werkelijk veranderen. Wie zich geduldig laat meenemen, vindt in Cornélie en Duco een overtuigend, tijdloos kompas voor emancipatie en kunstenaarschap. Quickie Classics vat tijdloze werken nauwkeurig samen, behoudt de stem van de auteur en houdt de proza helder, snel en goed leesbaar – gedistilleerd, nooit verdund. Extra's van de verrijkte editie: Inleiding · Samenvatting · Historische context · Korte analyse · 4 reflectievragen · Redactionele voetnoten.