De Undercoverbruid

Patricia was niet van plan haar leven achter te laten. Ze wilde geen ander mens worden, alleen om weer adem te kunnen halen. Maar toen de toekomst die voor haar was beloofd steeds meer op een valstrik begon te lijken, deed ze het enige wat haar nog restte.

Ze vluchtte.

Nu leeft ze onder een geleende naam, in kleren die niet van haar zijn, en doet ze alsof ze de man voor wie ze werkt niet herkent.

Henry Grant.

De man met wie ze had moeten trouwen.

Hij denkt dat ze zijn nieuwe bodyguard is. Stil. Mannelijk. Onzichtbaar. Hij heeft geen idee wie ze werkelijk is, of waarom ze destijds spoorloos verdween. En hij heeft al helemaal geen idee dat elke dag naast hem aanvoelt als balanceren op een koord tussen schuldgevoel en verlangen.

Henry is beheerst. Gesloten. Op een manier afstandelijk die bijna berekend aanvoelt — een man die zijn wereld potdicht houdt, en die toch, ergens, ruimte voor haar blijkt te maken. Als hij geen bevelen geeft, kijkt hij. Observeert hij. Hij ziet meer dan hij laat blijken.

Hoe dichter ze bij elkaar komen, hoe moeilijker het voor Patricia wordt om zich te herinneren waaróm ze ooit vluchtte.

Want de man die hij nu is, is niet meer de man voor wie ze op de vlucht sloeg.

Hij is beschermend. Geduldig. En op de meest onverwachte momenten ontwapenend attent. En hoe meer ze over hem te weten komt, hoe gevaarlijker haar geheim wordt.

Ze weet dat ze niet voor altijd verborgen kan blijven. Ze weet dat de waarheid alles zal veranderen.

Maar vallen voor de man die niet eens weet wie ze is?

Dát stond nooit in het plan.