Netflix Review: People We Meet on Vacation

People We Meet on Vacation is in essentie een weinig spannende en nauwelijks verrassende romantische komedie op Netflix over het bekende traject van friendzone naar lovers. De film neemt nauwelijks risico’s, weet zelden echt te verrassen en laat nooit een diepe indruk achter. Klinkt dramatisch, maar tegelijkertijd is het ook nergens echt slecht. Het blijft hangen in dat veilige middengebied waar veel romcoms zich comfortabel in nestelen en dat is vaak genoeg.

Waar gaat het over?

Het verhaal volgt Poppy, een vrouw met een droombaan waarmee ze de hele wereld over reist. Ze is luid, rusteloos, slecht voorbereid en lijkt ondanks al dat reizen geen idee te hebben wat ze nu eigenlijk wil. Relaties komen en gaan, stilstaan doet ze niet. Daartegenover staat Alex, haar complete tegenpool. Rustig, gereserveerd en voorspelbaar. Toch zijn de twee al jaren bevriend en gaan ze normaal gesproken elk jaar samen op vakantie, een traditie die de ruggengraat van de film vormt. Al vroeg wordt duidelijk dat daar iets is misgegaan: één vakantie is overgeslagen en de reden daarvoor blijft lange tijd onduidelijk. Dat onuitgesproken conflict zorgt voor een lichte spanning en een vleugje mysterie, dat de film gaandeweg probeert te ontrafelen.
Wie ooit een romantische komedie heeft gezien, kan het verdere verloop van het verhaal grotendeels zelf invullen. Zonder in spoilers te vervallen, volgt People We Meet on Vacation vrijwel alle bekende genreconventies. Wel speelt de film enigszins met tijdlijnen. Via flashbacks zien we eerdere vakanties, waarin de relatie tussen Poppy en Alex langzaam vorm krijgt en conflicten zich opstapelen. Dat idee werkt in theorie, maar de uitvoering is niet altijd even helder. Buiten een korte aanduiding als "zoveel zomers geleden" is het visueel nauwelijks te onderscheiden dat we jaren terug in de tijd gaan, wat soms verwarrend kan zijn als je niet goed oplet.

Opvallend is de speelduur van twee uur, wat lang is voor een romcom. Ongeveer driekwart in de film voelt het alsof het verhaal al afgerond had kunnen zijn. Toch weet de film dat laatste halfuur redelijk goed te benutten. Juist daar krijgt het verhaal iets meer ademruimte en voelt de afronding net wat realistischer dan je misschien verwacht.

Lachen?

De humor is wisselvallig en bleef voor mij grotendeels zonder effect. Veel grappen draaien om Alex, die door Poppy regelmatig in ongemakkelijke situaties wordt gemanoeuvreerd. Hij fungeert vaak als de vis uit het water, tegenover haar brutale en extraverte persoonlijkheid. Het werkt binnen de dynamiek van de film en wordt nergens gemeen, maar echt grappig werd het voor mij zelden. Tegelijkertijd is humor extreem subjectief, wat voor de een niet werkt, kan voor een ander juist raak zijn.
Uiteindelijk is People We Meet on Vacation precies wat het belooft te zijn. De film zal niemand verrassen en als je weinig met romantische komedies hebt, kun je deze zonder enige moeite overslaan. Ben je wel fan van het genre, dan krijg je een degelijke, veilige en prettig wegkijkende film die het juiste gevoel oproept, zonder echt uit te blinken. Niet bijzonder, niet memorabel, maar simpelweg goed genoeg.