Inkt, bloed en tranen

De eerste keer dat Henk Strootman als jonge politieman op een plaats delict staat, is bij de tragische moord op de achttienjarige tippelaarster Daphne Kielman. Hij kan op dat moment niet vermoeden dat hij de politiepost later zal verruilen voor de pen, om zich decennialang als journalist vast te bijten in deze en honderden andere moord- en vermissingszaken. Het is op aanraden van Peter R. de Vries dat Strootman de overstap maakt naar de misdaadjournalistiek. Het vormt de start van een intensieve samenwerking en een hechte vriendschap die standhoudt tot de fatale aanslag op De Vries in 2021. Als verslaggever beet Henk Strootman zich vast in verdwijningszaken als die van Herman Ploegstra en Maria van der Zanden, schreef hij over grote criminelen als Kobus Lorsé, produceerde zelf vals geld en tekende het levensverhaal op van toprechercheur Richard L., die zelf in de cel belandde. Vaak betrof het ook zaken die de krant nauwelijks haalden, maar die de nabestaanden en hemzelf levenslang bij zullen blijven. In Inkt, bloed en tranen kijkt Strootman terug op bijna 40 jaar misdaadjournalistiek. Met scherpe observaties, inlevingsvermogen en vakmanschap laat Strootman zien dat misdaad geen glamour kent, alleen levens die voorgoed getekend zijn. Inkt, bloed en tranen is een scherpe, meeslepende en diep menselijke terugblik op bijna veertig jaar misdaad verslaan - een wereld zonder glamour, waar alleen voorgoed getekende levens overblijven. Henk Strootman schrijft in een scherpe, meelevende en authentieke stijl, waarin vakmanschap, diep inlevingsvermogen voor de slachtoffers, de rauwe realiteit van de misdaadjournalistiek, onopgeloste verdwijningszaken (cold cases), de erfenis van Peter R. de Vries en de verwoestende impact van geweld op nabestaanden centraal staan. Dit boek biedt een fascinerende en soms emotionele luisterervaring voor iedereen die wil weten hoe het er écht aan toe gaat achter de schermen van de misdaadverslaggeving.