De huilende hooligan: Hoe geweld een schreeuw om liefde was

‘We deden alles wat God verboden had. Zelfs dingen waarvan Hij niet eens wist dat ze bestonden.’ Zuipen, snuiven, rellen, knokken, treinen slopen, inbreken – voor Ike Simoncini (1967) was dit alles in de jaren 80 en 90 de normale gang van zaken. De bloedfanatieke Haagse hooligan accepteerde met zijn foute vrienden geen grenzen. ‘We hadden overal schijt aan.’ Maar achter die keiharde buitenkant zat een jongen die thuis nooit vond wat hij nodig had: liefde, warmte, geborgenheid. Dat gemis compenseerde hij met woede en agressie. In De huilende hooligan kijkt hij ongefilterd terug op een leven vol escalatie. Hij neemt de lezer mee naar harde botsingen thuis en op school, naar faillissementen en familiedrama’s, naar vechtpartijen in kroegen en hasjtenten, naar de stammenoorlogen in en rond voetbalstadions. Openhartig en zonder zichzelf te sparen beschrijft hij hoe hij steeds verder afgleed. ‘Ik was soms een volslagen idioot.’ Toen hij zelf vrouw en kind kreeg, kwam het besef dat het zo niet langer kon. Dit is het verhaal van een jongen die alles kapot maakte – en van een oudere, wijzere man die probeert te begrijpen waarom. Over geweld, spijt en de ontdekking dat liefde het belangrijkste in het leven is.