Akathist van dankzegging aan de Heilige Drie-eenheid: Een onbekende priester in een Russisch concentratiekamp

“Een gebed dat uit de duisternis van een kamp opsteeg en generaties gelovigen heeft verlicht.” Ergens in een Russisch concentratiekamp, op een onbekend tijdstip in de vroege twintigste eeuw, schreef een priester een gebed. Niet als klacht, maar als lofzang. Niet ondanks zijn omstandigheden, maar te midden ervan. Dit Akathist van Dankzegging aan de Heilige Drie-eenheid is het neerslag van een geloof dat niet wordt gebroken door opsluiting of lijden, maar er juist in wordt gelouterd. De tekst werd clandestien uit het kamp gesmokkeld en in 1935 voor het eerst openbaar gemaakt in Odessa. De naam van de auteur is onbekend gebleven. Maar zijn woorden niet. In deze lofzang dankt de priester God voor de schoonheid van de schepping, voor het licht van de zon en het ruisen van het water, voor de stilte van de nacht en de warmte van menselijk gezelschap. Bovenal dankt hij voor de onaflatende nabijheid van de Heilige Drie-eenheid, voelbaar zelfs in de duisterste hoeken van het menselijk bestaan. Het Akathist is geschreven in de klassieke liturgische vorm van de orthodoxe kerk: afwisselende kondakia en ikoi, doorweven met de aanhef Rejoice of Verheug u, en afgesloten met de roep Halleluja. De taal is tegelijk verheven en intiem, vol van beeldende precisie en geestelijke diepgang. Dit boek biedt de Nederlandse lezer toegang tot een van de meest ontroerende gebedsteksten uit de orthodoxe traditie. Het is een uitnodiging tot dankbaarheid, ook wanneer het leven zwaar is. En een getuigenis dat geloof sterker kan zijn dan gevangenschap.