Yo soy la felicidad de este mundo

Emiliano bekijkt zijn leven door de ogen van een filmregisseur, waarbij hij de objectieve realiteit vermengt met de processen van artistieke creatie. Het verhaal dat hij filmt, botst met zijn dagelijks leven, totdat zijn wereld gevangen zit in de lens van zijn camera. Verward, altijd alleen en voor een scherm, dat nu een getransfigureerde realiteit is geworden, maar tegelijkertijd een meetbare, beheersbare en manipuleerbare realiteit, luistert hij steeds opnieuw naar een liedje: een van die liedjes die je zingt of herhaalt als een gebed, waardoor je jezelf moet herinneren, geloven en overtuigen.