Bath, winter van 1798. De Upper Rooms zitten bomvol. Muziek, kaarslicht en de zorgvuldige kunst om op te vallen. In de menigte staat een zeventienjarig meisje uit Wiltshire tegen de muur, zonder iemand te kennen, verlangend om te dansen.
Haar naam is Catherine Morland. Ze is niet het soort heldin waarover romans doorgaans worden geschreven. Ze was niet mooi, toonde geen interesse in muziek of tekenen en bracht het grootste deel van haar jeugd door met het naar beneden rollen van grashellingen. Jane Austen introduceert haar met precies dat feit, en een nauwelijks verborgen glimlach.
Austen was begin twintig toen ze dit boek schreef. Ze kende Bath van binnenuit. Ze had in diezelfde zalen gedanst, dezelfde ademloze gesprekken over mousseline en de nieuwste mode doorgezeten, en gezien hoe dezelfde sociale machinerie mensen met vrolijke precisie in rangen indeelde.
Wat ze schreef, was geen liefdesverhaal. Het was een studie van een jonge vrouw die leert helder te zien. Een verhaal over wat er gebeurt wanneer een meisje dat is opgegroeid met gotische romans, een wereld binnenstapt die weigert zich als zo’n roman te gedragen. En, op een rustige manier, een van de krachtigste verdedigingen van de roman als kunstvorm die ooit op papier is gezet.
Deze uitgave presenteert Northanger Abbey in hedendaagse taal, zodat de humor precies zo overkomt als Austen het bedoelde.
Tweehonderd jaar oud. Geen enkele pagina te missen.
HISTORICA