Het begint met een vraag die niemand had moeten stellen. Bij de barbecue vraagt buurman Mike iets wat Colin liever binnenhoudt: over Kelly, over het verleden, over de mannen van destijds. Wat volgt is geen biecht uit schuld, maar een langzaam opengaan. Libby werd ooit bekeken, begeerd, genomen in een periode waarin hun relatie even kapot was. Nu werkt ze nog steeds bij dezelfde mannen. Nu draagt ze nog steeds die korte rokken. Nu kijken de buren opnieuw. Dit openingsdeel legt de basis van de hele reeks. Het is psychologisch, ingetogen en tegelijk elektrisch. Colin ontdekt dat herinnering hem niet alleen pijn doet — het wekt hem ook. Mike luistert te goed. Gino kijkt te openlijk. Libby merkt het, en doet bijna niets om het te stoppen. Hier ontstaat de dynamiek die de volgende delen zal bepalen: een huwelijk dat niet kapotgaat, maar verschuift. Een vrouw die haar zinnelijkheid niet meer wegsteekt. Een man die leert dat delen geen verlies hoeft te zijn — of juist wel, en dat dat hem raakt. Begin hier. Daarna is terugkeren bijna onmogelijk.