De kat die naar de hemel ging

Er was eens, ver weg in Japan, een arme jonge kunstenaar die alleen

in zijn huisje zat te wachten op zijn avondeten. Zijn huishoudster

was naar de markt gegaan en hij zat te zuchten bij de gedachte aan

al die dingen die hij zo graag bij haar thuis had willen zien. Hij

verwachtte dat ze elk moment binnen zou komen, buigend en haar

mandje openend om hem te laten zien hoe verstandig ze hun

schamele centen had besteed. Hij hoorde haar voetstappen en

sprong op. Hij had vreselijke honger!

Maar de huishoudster bleef bij de deur staan en het mandje bleef

gesloten.

"Kom," riep hij, "wat zit er in dat mandje?"

De huishoudster beefde en hield het mandje stevig vast in haar

handen. "Het lijkt me, meneer," zei ze, "dat we hier erg eenzaam

zijn." Haar gerimpelde gezicht zag er nederig en koppig uit.

"Eenzaam!" zei de kunstenaar. "Dat kan ik wel geloven! Hoe kunnen

we gasten ontvangen als we ze niets te bieden hebben? Het is zo

lang geleden dat ik rijstkoekjes heb gegeten dat ik vergeten ben hoe

ze smaken!" En hij zuchtte opnieuw, want hij hield van rijstwafels,

knoedels en kleine gebakjes gevuld met zoete bonengelei. Hij hield

van thee, geserveerd in fijne porseleinen kopjes, in gezelschap van

een vriend, zittend op platte kussens, pratend over een bosje

perzikbloesems dat als een kleine prinses in een nis stond.

Maar weken en weken waren voorbijgegaan sinds er ook maar één

schilderij was gekocht. De arme kunstenaar was al blij met af en toe

wat rijst en een grove vis. Als hij niet snel een ander schilderij

verkocht, zou hij zelfs dat niet meer hebben.

Zijn ogen dwaalden terug naar de mand. Misschien had de oude

vrouw een raap of twee kunnen plukken, of zelfs een perzik die te

rijp was om er lang over te onderhandelen.

"Meneer," zei de huishoudster, toen ze zag waar hij naar keek, "het

leek me vaak alsof ik wakker werd gehouden door ratten."...