In deze bundel van Rabindranath Tagore, in de Nederlandse vertaling van Frederik van Eeden (1921), ontvouwt zich een wereld van lyrische miniaturen, liefdesgedichten en symbolische dialogen waarin verlangen, afstand en innerlijke vrijheid elkaar voortdurend raken. Geen traditioneel verhaal, maar een reeks bezielde stemmen: de dienaar die hogerop wil, de geliefde die zich toont en verbergt, de reiziger, bruid en dichter die in beelden van regen, maanlicht, vogels, bloemen en avondschemering spreken over gemis, overgave en zelfonderzoek. De natuur fungeert daarbij steeds als spiegel van de ziel, van het landelijke Bengalen tot de kosmische verbeelding van droom en sterrenhemel. Tagore verbindt eenvoud met geestelijke diepgang en laat liefde verschijnen als iets dat tegelijk verheft, ontregelt en onkenbaar blijft. Deze klassieke modernistische poëzie uit het begin van de twintigste eeuw biedt een verstilde, muzikale meditatie over vergankelijkheid, schoonheid en de moed om te komen zoals men is. Deze editie is volledig gerestaureerd met moderne typografie en een op maat ontworpen omslag.