Manuel García schrijft over de stilte die volgt op een enkele, gestolen aanraking. In deze verzameling gay-erotische verhalen leeft het verlangen in de ruimte tussen muren, in de donkere rijen van een bioscoop, in de herinnering aan een hand die even te lang bleef. De verteller heeft die handjob op het balkon nog niet vergeten. Weken gaan voorbij, de obsessie verzwakt, maar de melancholie blijft. Het titelverhaal, "Mijn nieuwe buurman", is het meest onvergetelijke. Daar, in de schemer van een filmzaal, worden twee mannen die naast elkaar zitten langzaam aan elkaar overgeleverd. Geen woorden, alleen de druk van een knie, de warmte van een hand die zoekt en vindt. Wat begint als toeval eindigt in de kleine ruimte van een toilethokje, waar de buurman eindelijk zichtbaar wordt. Herwerkt: ik voelde zijn vinger over de mijne glijden, een streling die de film deed vergeten. Later, in het halfduister, lag hij op handen en knieën, de harige lijn van zijn rug, de geur van een man. Ik kuste, ik proefde, ik verdween in hem tot de wereld even ophield te bestaan. Een boek vol passie tussen mannen, geschreven met de rust van iemand die weet hoe verlangen kan blijven hangen. Voor de lezer die zoekt naar sensuele gayromance zonder haast.