!Ik ben Katelijn Vijncke, geboren te Deinze in 1959. Wegens mijn motorische handicap verbleef ik van mijn 5 jaar tot mijn 18 jaar in het M.P.I. Ten Dries te Landegem. Poëzie trok mij erg aan. Van mijn 14 jaar ben ik beginnen schrijven. In 1979 verscheen mijn eerste bundel "ikjes", uitgegeven door de Heemkundige Kring van Nevele. Later kwamen er enkele poëzietentoonstellingen in de omgeving. Sinds mijn 18de woonde ik in het Home Angèle Verburght. Van af toen aan besteedde ik stilletjes aan meer en meer tijd aan poëzie. In 1984 gaf ik een tweede bundel uit, dit keer in eigen beheer.. "Wroetelen" dat was voor mij een succes. Ik trok namelijk zelf naar de boekhandels. Terwijl ik aan mijn derde bundel werkte, ging ik in mei 1990 eindelijk zelfstandig wonen. In november 1990 bracht ik mijn derde bundel "Groeien naar vrijheid" uit. Drie jaar later verscheen mijn vierde dichtbundel "Liefde in 't zicht". Ik draag mijn gedichten zelf voor voor publiek. Dit gebeurt met een gedicht dat in mijn bundels staat, die projecteer ik dan als achtergrond met een projector. In november 1994 verscheen mijn vijfde dichtbundel "Woorden op twee benen". Vijf jaar later stelde ik mijn nieuwe bundel "Tijdskruimels" voor.
In 2004 gaf ik de bundel ''Broze Werkelijkheid'' uit. Vier jaar later in 2008 verschijnt mijn achtste bundel ''Tijd vouwt rolt zich''. In 2012 kwam mijn dichtbundel "Mij naar buiten geschreven " In 2018 bracht ik mijn dichtbundel Kleine Bloemlezing uit, in 2019 waag ik mij aan het publiceren van een e-book. Poëzie is een verruiming van mijn communicatie naar de buitenwereld toe, ik wil er mee aantonen dat het niet nodig is dat als gehandicapt persoon mensen bang van me worden. Integendeel, ik neem hiermee de kans om een zelfstandige plaats te bevechten in de samenleving".